X
تبلیغات
یاد


یاد

این وبلاگ را به یاد همبازی کودکی هایم/یاور غمهایم/برادر شهیدم سردار اسلام محمدرضا نوراللهی مینویسیم.

سالهاست ...............

سالهاست که مسافرم،

      سفر می کنم از شهر دلم  ،  

                     به هوای کوی تو!

    قرن هاست که می گردم ،

                   پشت کومه های ابر را در آسمان مملو از حضورت!

                               دستانم به جستجوی دستانت

                              در این بـــــرهـــوت زندگی

                     زخمها خورده اند از لمس هر خار و خسی  

  و باز به دنبال مهربانی دستانت هر روز تجربه خواهم کرد هر دستاویزی را.

                                 می دانی؟   

          از تو فقط گرمی و مهربانی دستانت را به خاطر دارم .

                         آن روز که من حوّا بودم و

                                      تو

          به گناه استنشاق عطر یک سیب که خود آفریده بودی،

                          مرا از بهشتت راندی.

  اکنون .............

                           باز منتظرم ،

                      شاید یک روز حجم نگاه مهربانت ،

                  تنهاییم را مملو از مهربانی کند.....................

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1392ساعت 15:10 توسط مهرانگیز نور الهی| |

شب است و سکوت

 

                  شب است و ظلمت

 

                                  شب است و تنهایی     

    

                                    وقتی     تو      

 

                                                    با ترنم شعر به دلم نمی آیی

 

منم و غربت

 

           منم و تنهایی

 

                   منم و غریبه گی  

 

                       وقتی احساس      غزل گونه ی مرا          نمی خواهی  

      

                          حجم تنهایی ام  را        تو      خوب می دانی

 

        اما دریغ

 

                 رحمتت را با عشق

 

                                          سالها   نه !   قرن هاست به دلم نمی تابانی

                                 

     همیشه     در سکوت              در خلوتم             فقط تو بودی وتو

 

   و این عمری ست :

 

       منم  و سکوت

 

                    منم و ظلمت

 

                               منم و تنهایی

 

            دلم           خواهان شنیدن صدای کس دیگری نیست

 

        وقتی که تو در خلوت شبهایم

 

                                               مرا لایق آمدن خود نمی دانی

 

 با این همه باز هم امیدی هست :

 

                               یک شب غرق در عطر سجاده ام

 

                                مرا به نام کوچکم می خوانی .                   

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه هشتم شهریور 1391ساعت 1:14 توسط مهرانگیز نور الهی| |

     باز هم تنهای تنها مانده ام

     غرق در اندیشه   

                  شیدا مانده ام

     بید مجنونم که در دستان دل

     در قنوتی    

                          از تمنـّـــــــــــا  

                                                   مانده ام 

     دوش از بوی سحر

                               فهمیده ام

     کاروان رفته است و        

                                    من 

                                          جامانده ام 

           

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386ساعت 11:9 توسط مهرانگیز نور الهی| |

 

 

می شود

 

               با عشق تو ،

 

                      کـــــولاکـــــــــ  کرد !

 

پشــــت غمها را

 

                     به یـــــــادت

 

                                     خاک کرد!

 

می شود

 

             با هر رکوع وسجده ای

 

   روح را

 

                 از غیر عشقت

 

                           پاک کرد.

 

می شود حکم ترا

 

                 تعبیر کرد!

 

 

هجرت پروانه را

 

                     تفسیر کرد!

 

می شود

             با عشقت

 

                            از دنیا گذشت.

 

روح را   

 

              با یاد تو

 

                           تطهیر کرد.

 

نوشته شده در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386ساعت 21:38 توسط مهرانگیز نور الهی| |

نوشته شده در پنجشنبه دهم اسفند 1385ساعت 22:50 توسط مهرانگیز نور الهی| |

 

 

سالهاست با یاد دل زخم خورده ی زینب

 

           هر محرم

 

                     عاشقانه می گریم.

 

سالهاست با یــــــــاد

 

                     ســــــر بریـــــــده ی حسین

 

پیکربی سر  برادرانم را

 

                        در آغوش می گیرم.

 

سالهایت که هــــــــر لحـــــــــظه

 

بایاد غریـــــــــبی های حســـــــــــین

 

                          غریـــــبانه

 

                                در این برهــــــــوت زنـــــدگی

 

                                               مــــی مـــــیــــــــرم.

 

                                                   تا کی؟

 

                                                  و کجا ؟

 

                       دستم به گوشه ای از آسمان برسد؟

 

                          نشان راه را

 

 

                     از پرندگان پر گشوده ی  آسمان می گیرم !

 

 

 

 

            

 

نوشته شده در یکشنبه هشتم بهمن 1385ساعت 22:27 توسط مهرانگیز نور الهی| |

 

 

 

تلاقی نگاه من و آیه های تو

 

شروع سبز فرصت رستگاری ست

 

آنجا برای پناه بردن از هجوم وسوسه

 

امن ترین نقطه ی این عالم خاکی ست

 

باز هم اگر نفس پر ادعا  بگذارد

 

جا برای پرنده شدن باقی ست

 

برای شستن دل و پر کشیدن هایم

 

همیشه دریای رحمتت جاری ست

 

کسی که عاشق دیدار توست

 

              خوب می داند

 

لحظه ی پرواز لطیف و رویایی ست

 

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه یازدهم مهر 1385ساعت 0:21 توسط مهرانگیز نور الهی| |

 

 

 

      در هجوم دردناک این همه ملا ل

 

                 باید

 

               جامی از سر مستی سر کشید.

 

باید برای قد کشیدن پیچک سبز دعا

 

              آذین بست تمام دیوارهای دل

 

آب داد هر سپیده دم

 

                   به روح پر عطش

 

با صدای دلگیر اذان سحر

 

برای رسیدن به عشق او که  منتهای خوبیهاست

 

دستی به آب برد و

 

                        دلی به دریا زد و

 

                       پر کشید...........  پر................

 

 

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه دهم مرداد 1385ساعت 22:41 توسط مهرانگیز نور الهی| |

 

 

 

 

چیزی گم کرده ام

 

                انگار

                 

                   خنده های توست .

 

نگاه مهربان و

 

            صبوری های

 

                         بی ادعای توست.

 

یکی شده سنگ صبور لحظه ی غمم

 

زلال وپاک مثل آیینه

 

              آری

 

 خدای توست.

 

گر چه غرق ظلمتند روزهای سیه ام

 

رد سبزی در آن پیداست

 

انگار جای پای توست.

 

 

 

 

نوشته شده در شنبه سی و یکم تیر 1385ساعت 22:43 توسط مهرانگیز نور الهی| |

 

 

 

 

در این روزهای تکرار و ماشینی

 

جایی برای احساس نمی ماند.

 

به دلی که از عشق و عاطفه خالی ست

 

به جز از خشم و غضب چه می ماند؟

 

در فاصله ی بال زدن قناری ها

 

دام روی هر درخت می روید

 

تعبیر دلتنگی قناریها را

 

کسی که از عاطفه خالی ست نمی داند!

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیستم تیر 1385ساعت 23:56 توسط مهرانگیز نور الهی| |


Design By : Night Skin